Psikoloji mezunu bir arkadasima sordugumda normal oldugunu soylemisti ama yine de dusunmeden edemiyorum. Farkli sosyal statulerimize bagli olarak farkli kisilikler sergiliyoruz. Acaba ne kadar dogru ve ne kadar gerekli? Profosyonel is yasamindaki ben farkli, samimi arkadas gruplarindaki ben farkli, ailem ile birlikte oldugum zamanlardaki ben ise cok daha farkli. Muhendis ben, dost ben ve evlat ben o kadar cok catisiyor ki. Olmasi gereken midir yoksa karaktersiz, oportunist biri miyim? Kendimce buldugum cevabin isime geliyor olmasi, subjektif olmam gercegini kocaman bir realite olarak gormemezlikten gelmeme yeterli midir?

   Bazen mutlu olmayi bir amac olarak gormeli miyim, yoksa anlik mutluluklarla yetinmeli miyim diye sorarim kendime. Edindigim tecrubelerden hareketle, mutlulugu bulmanin mutlak anlamda imkansiz oldugu noktasindaki gorusum kemiklesti. Mutlu insan kimdir? Evine eli dolu posetlerle gelen bir baba mi, sevgilisinden sicak bir "seni seviyorum" u yeni duymus olan bir bayan mi? Sampiyonluk macini kazanmis bir takimin taraftari mi?

    Bence tum bu mutluluklar sig ve gecici. Felsefik anlamda mutlu olabilmenin imkansiz oldugu bir dunyada yasadigimi gormek icin uyanik olmaya gerek yok. Eger cevremize ve dunyaya at gozlukleri ile bakmiyorsak, mutlu olmamamiz icin o kadar cok neden var ki. Tek  on kosulumuz, bencil olmamak.

    Mutlu insanlar bencildir... Ya da kendilerini kandiriyorlardir.. Durust ve duyarli insanlar mutsuzdur..